Warto wiedzieć
Krótko o odrobaczaniu.
Warto pamiętać o odrobaczaniu psów i kotów. Nie tylko ze względu na same zwierzęta – pasożyty mogą być również niebezpieczne dla właścicieli zwierząt, w tym najbardziej dla dzieci.
W jaki sposób dochodzi do zakażenia?
Jest kilka dróg przenoszenia pasożytów:
- kontakt bezpośredni – dotyczy głównie pasożytów zewnętrznych np. pcheł, świeżbowca czy wszy,
- powłoki zewnętrze - po ugryzieniu przez stawonoga dochodzi do zakażenia (np. kleszcze przenoszą Babesioze)
- droga pokarmowa – główna droga zakażenia. Do zakażenia dochodzi w wyniku zjedzenia postaci inwazyjnych pasożytów z pokarmem, wodą, roślinami, pchłami, odchodami innych zwierząt,
- śródmacicznie – do zakażenia dochodzi w łonie matki, u dorosłych psów mogą się znajdować otorbione „larwy drzemiące” będące postaciami inwazyjnymi glisty psiej, niesdostępnymi dla leków przeciwpasożytniczych. Larwy takie aktywują się pod wpływem hormonów ciążowych i przechodzą przez łożysko do płodów. Dlatego szczenięta od suki odrobaczanej mogą mieć pasożyty.
- droga laktogenna – gdy w czasie karmienia larwy glisty psiej mogą dostać się do mleka.
Co mogą powodować pasożyty?
Przede wszystkim gorsze wykorzystanie i wchłanianie pokarmu, przez co mogą hamować wzrost i rozwój zwierząt. Produkując toksyny mogą powodować zatrucie organizmu zwierzęcia. Powodują również spadek odporności a w skrajnych przypadkach zatkanie jelit spowodowane zbyt dużą ilością pasożytów.
Jakie są objawy świadczące o zarażeniu pasożytami?
Objawy inwazji pasożytniczych mogą być różne i zależą m.in. od rodzaju pasożyta, nasilenia inwazji, wieku zwierzęcia oraz jego stanu zdrowia. Do najczęstszych zaliczamy: apatię, „saneczkowanie” (tarcie zadem o podłoże spowodowane świądem w okolicy odbytu), wzdęcia, nudności, wymioty i biegunkę o różnym nasileniu, kaszel, duszność, pogorszenie jakości sierści, świąd, zmiany skórne, spadek masy ciała, osłabienie wzrostu i rozwoju, objawy neurologiczne, spadek odporności. Czasem można również zaobserwować obecność pasożytów lub ich fragmentów w kale zwierzęcia, jednak ich brak nie świadczy o braku inwazji.
Jak chronić zwierzę przed pasożytami?
Istnieje wiele preparatów chroniących lub mających działanie lecznicze wobec pasożytów. Dla pasożytów zewnętrznych są to np. spray'e, preparaty spot-on wylewane na skórę, tabletki do żucia, oraz obroże. Przeciwko pasożytom wewnętrzym najczęściej stosuje się tabletki, pasty doustne, zawiesiny lub również preparaty spot-on wylewane na skórę, w zalezności od rodzaju pasożyta przeciwko któremu działamy.
Jak często przeprowadzać odrobaczanie zwierzęcia?
U szczeniąt, ze względu na ryzyko glisty psiej pierwsze odrobaczenie przeciwko pasożytom wewnętrznym należy przeprowadzić gdy zwierzę ma około 2 tygodnie. Następne w wieku 4-6 tygodni oraz około 10tygodniu. Do 6 miesiąca życia warto powatrzać odrobaczanie co miesiąc. Dorosłe zwierzęta warto odrobaczać co 3-6miesięcy. Gdy istnieją podejrzenia, że zwierzę mogło się zakazić lub w otoczeniu są dzieci – warto odrobaczać częściej.
Czy ludzie mogą się zarazić pasożytami od swoich pupili?
Tak, istnieje takie prawdopodobieństwo. Przypadkowy kontakt z kałem zwierzęcia może powodować zarażenie pasożytami bytującymi w przewodzie pokarmowym, więc warto pamiętać o odrobaczeniu.
Szczepienia psów.
Każdy właściciel, który bierze psa pod swoją opiekę, staje się za niego odpowiedzialny. Stara się zapewnić mu odpowiednie warunki bytowe, jak również uchronić przed chorobami. Biorąc pod swoją opiekę szczenię warto pamiętać aby zadbać o właściwą profilaktykę zabezpieczając go przed pasożytami oraz chorobami zakaźnymi.
Dlatego też, przyjmując szczenię- adoptowane ze schroniska lub wzięte od hodowcy – najpierw powinno się go odrobaczyć. Szczenięta są narażone ze strony matki (poprzez łożysko lub z pobranym mlekiem) na zakażenie larwami glist, dlatego ważne są systematyczne odrobaczenia w młodym wieku. Następnie, po upływie około tygodnia do dwóch można szczenię zaczepić. Jest kilka schematów szczepień zwierząt w zależności od tego w jakim wieku trafi do właściciela. Lekarz weterynarii dopasuje odpowiedni program. Najpopularniejszy program zaczyna się od pierwszego szczepienia około 6-7 tygodnia życia i obejmuje 3-krotne szczepienie.
Poszczególne szczepienia zawierają unieszkodliwione wirusy lub bakterie, zabezpieczające przed chorobami, kolejno:
- 6-7 tygodni nosówka D, parwowiroza P
- 11 – 12 tygodni nosówka D, parwowiroza P, choroba rubartha H, parainfluenza Pi
- 15 – 16 tygodni nosówka D, parwowiroza P, choroba rubartha H, parainfluenza Pi, leptospiroza L
Na tydzień przed każdym szczepieniem powinno się szczenię odrobaczyć. Należy pamiętać również, że przed ukończeniem 3 miesiąca życia przez szczenię należy, zgodnie z obowiązującym prawem, zaszczepić przeciwko wściekliźnie. Zwyczajowo szczepienie jest wykonywane łącznie lub tydzień po ostatnim szczepieniu przeciwko chorobom zakaźnym.
W czasie gdy szczenię jest jeszcze w trakcie cyklu szczepień uodparniających warto wystrzegać się kontaktu psa z innymi zwierzętami. Jako, że szczenię nie ma jeszcze wykształconej do końca odporności, bakterie i wirusy bytujące w środowisku stanowią dla niego zagrożenie.
Aby utrzymać odpowiednią odporność kolejne szczepienia wykonuje się i powtarza co rok po ostatnim szczepieniu, może się to pokryć lub odbyć w odstępie miesiąca z obowiązkowym szczepieniem na wściekliznę. Należy pamiętać aby przed każdym szczepieniem psa odrobaczyć.
Szczepienia kotów
W momencie kiedy adoptujemy kota- na przyjęciu do naszego domu powinniśmy go odrobaczyć. Szczepienia kotów są uzależnione od ich trybu życia. Koty wychodzące lub mające kontakt ze znaczną ilością innych zwierząt powinny być szczepione obowiązkowo. Niektóre wirusy jak np. wirus panleukopenii można przynieść do domu na butach, więc lepiej 'na zapas' się zabezpieczyć. Podobnie jak u psów – schemat szczepień u kotów różni się w zależności od wieku kota i warunków życia, lekarz weterynarii dopasuje najodpowiedniejszy schemat.
U kociąt pierwsze szczepienie wykonuje się około 7-8 tygodnia życia.
- wiek 8-10 tygodni: koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus), panleukopenia
- wiek 11-13 tygodni: koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus), panleukopenia
- kolejne szczepienie podaje się zawsze w rok po poprzednim : koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus), panleukopenia
- następne szczepienia w zależności od trybu życia zwierzęcia podajemy co roku lub co 2-3 lata: koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus), panleukopenia.
Przed każdym szczepieniem kot powinien zostać odrobaczony.
Jeśli istnieją do tego przesłanki i wskazania- kota można zaszczepić dodatkowo przeciwko wściekliźnie, białaczce lub chlamydiozie. Jednakże należy pamiętać, że szczepienia te niosą za sobą ryzyko wystąpienia nowotworów jako możliwej reakcji poszczepiennej.